"Alpomish"ni o'qiganimda o'zimni o'sha cho'llarda, Boychiborning yonida yurgandek his qildim. Ayniqsa poyga tasviri hayajonli: Qorajon Boychiborni minib, boshqa otlarni ortda qoldiradi, qalmoq alplari esa yo'lda hiyla ishlatadi. Shu joyni o'qiyotganda Boychibor yetib kelarmikan deb yuragim siqildi.
Zindon voqealari esa boshqacha tuyg'u uyg'otdi: achinish va g'urur birga. Yetti yil yorug' dunyoni ko'rmay, umidini uzmagan odamga havas qildim.
Eng yoqqan qismi oxiri bo'ldi. Alpomish Qultoy qiyofasida to'yga keladi, hech kim uni tanimaydi. Yoyni qo'liga olganda hamma tushunadi. Bu sahna haqiqat oxiri baribir yuzaga chiqishini ko'rsatadi.
Bo‘sh qoldirsangiz “Anonim” deb ko‘rsatiladi.
Bo‘sh qoldirsangiz “Anonim” deb ko‘rsatiladi.