Alisher Navoiy butun ijodi davomida komil inson g'oyasini kuylagan. Uning fikricha, komil inson ilmli, odobli, mehnatkash, saxiy va adolatli bo'lishi kerak. "Farhod va Shirin" dostonidagi Farhod ana shu orzuning badiiy timsolidir.
Farhod Chin xoqonining o'g'li bo'lsa ham, taxt va boylikka intilmaydi. U yoshligidan ilm o'rganadi, ustalardan hunar oladi. Navoiy bu bilan insonni ulug'laydigan narsa nasl-nasab emas, bilim va hunar ekanini ko'rsatadi.
Armanistonga kelgan Farhod xalqning suvga muhtojligini ko'radi va tog'larni kesib ariq qazadi. Uning mehnati odamlar uchun, o'zining shon-shuhrati uchun emas. Komil insonning eng muhim belgisi ham shu: boshqalarga foyda keltirish.
Farhod Xusrav bilan munozarasida ham o'zini oliyjanob tutadi. Xusrav boylik va kuch bilan maqtanadi, Farhod esa sodda va dono javoblari bilan uni mot qiladi.
Farhod halok bo'ladi, lekin uning ismi asrlar osha mehnat, vafo va oliyjanoblik ramzi bo'lib qoldi. Demak, Navoiy orzu qilgan komil inson o'lmaydi, u odamlar xotirasida yashaydi.
Bo‘sh qoldirsangiz “Anonim” deb ko‘rsatiladi.
Bo‘sh qoldirsangiz “Anonim” deb ko‘rsatiladi.